سلام از لطف و مهربونی همتون ممنونم ...

پروانه جون منم دوستت دارم منم همیشه جویای احوالت هستم عزیزم ....

کتی جان شما به من لطف داری خانومی، ممنون از این همه انرژی مثبتت ....

هاله عزیزم مگه میشه یه مادر از دوری بچه هاش دلتنگ نشه ؟؟...

دوست عزیزی با عنوان یه مرد جوون برام کامنت گذاشته بودن:

درود بر شما خانم. خیلی وقته خواننده وبلاگتون هستم خیلی پیش از اینکه طلاق بگیرین... راستش موضوعی برام به صورت یه مسئله دراومده و صد البته کامنت خصوصی براتون میذارم تا دیگران سوء استفاده نکنن. ضمن اینکه به شما این حق رو میدم که به این سوال من اعتنایی نفرمایید ولی با تمام وجود میخوام دلیل این رو بدونم چرا شما پسرهاتونو همراه باباشون میخواین بفرستین برن؟ اگه قرار به بی مسئولیتی پدرشونه خوب ممکنه حق با شما باشه ولی چه دلیلی داره اینو به 2 تا بچه کوچیک بخواین ثابت کنین؟ به بزرگواری خودتون منو ببخشین اگه سوالم براتون سنگین بود...

راستش خودم یه بچه شهیدم و تمام زندگیمو با مادرم گذروندم خانواده پدرم زیاد روی خوشی به خانواده ما نشون ندادن برای همین مادرم زحمت ما رو کشید و خودش قبول کرد ما رو بزرگ کنه بدون اینکه به حرف کسی توجه کنه و یا از کسی انتظار داشته باشه. عشقی که ما در کنار مادرمون گرفتیم خیلی بهتر از اونی بود که هر خانواده ای میتونه به فرزندش بده. به لطف خدا من الان تقریبا" همسن شما هستم (4 سال کوچکترم) و در آستانه تشکیل خانواده قرار دارم ولی به عنوان یه برادر کار شما رو درست نمیدونم... مادر همیشه برای آدم میمونه ولی مادری که توی این مرحله بگذره و بره جایگاهی توی زندگی آینده فرزندش نداره. یه روز بشینین شما و 2 تا پسراتون با هم صحبت کنین بپرسین شما رو انتخاب میکنن یا پدرشونو...

مطمئنم شما رو انتخاب میکنن. مادر من جوونیشو پای ما گذاشت و از همه چیزش گذشت کرد مطمئنم اگه این کار رو نمیکرد زندگی ما سرونوشت دیگری رو میداشت... سرنوشت فرزندتون براتون چقدر مهمه؟ بهترین رو براش میخواین اینو مطمئنم پس چرا تربیتشون رو توی این مرحله که مرحله حساسیه به دست کسی میسپارید که الگوی خوبی (از نظر شما) برای اونها نیست؟

ببخشین نامم طولانی شد بعدها باز برمیگردم شاید جواب سوالمو پیداکنم...  

آدرسی ازشون ندارم همینجا جوابشون رو میدم:

دوست عزیز از اینکه وقت میزارین و این مطالب رو با دقت میخونین و سوال میکنین بسیار خوشحالم البته من چندین بار توضیح دادم که چرا حضانت پسرا رو به پدرشون دادم ولی باز هم برای اینکه رفع شبهه بشه از ذهن شما توضیح میدم: من چندین و چند بار با پسرا صحبت کردم و ازشون پرسیدم که دوست دارن با کدوم یکی از ما زندگی کنن و اونا همیشه پدرشون رو انتخاب کردن، علت هم داره، اولیش اینه که پسرا از اول کودکیشون پدرشون رو بیشتر از من دیدن و همیشه اون بوده که اونا رو از پرستارشون تحویل میگرفته تا سن سه سالگی که برن مهد، تو دوران مهد هم همیشه اون بوده که میرفته دنبالشون و طبعاً زمان بیشتری رو با هم گذروندن، و من به عنوان یه مادر همیشه خسته و کوفته از سرکار برگشتم خونه که بتونم کمک خرجی برای زندگی باشم و همین باعث شده بین ما فاصله شدیدی بیفته، ضمن اینکه خوب من نسبت به پدرشون خیلی سختگیرترم و اجازه انجام هرکاری رو بهشون نمیدم، طبیعیه که پسر بچه تو این سن خواهان آزادی و راحتی بیشتری هست، البته این رو هم بگم که علیرغم تمام این مسائل منو هم خیلی دوست دارن خصوصاً کیارش که وقت و بی وقت این مسئله رو ابراز میکنه ولی جالبه که حتی دیشب هم ازش سوال کردم کیارش حاضری حداقل تو بیای پیش مامان هر وقت دلت تنگ شد بری پیش بابا گفت نه مامان، بزار من و کیان با بابا زندگی کنیم ولی تند تند میام پیشت میمونم ...

خوب من بعنوان یه مادر نمیتونم بچه ها مو از پدرشون جدا کنم، ناصر درسته همسر خوبی برای من نبوده ولی برای پسراش پدر خوبیه و اونا خیلی دوستش دارن، طبق نظر مشاور هم اصلاً صلاح نیست جداشون کنم ....

من جداً مادر شما رو تحسین میکنم پدر شما حضور نداشته دیگه و هر مادری این کارو برای بچه هاش به زعم من انجام میده، دور از جون ناصر اگر اتفاقی برای ناصر بیفته صد در صد من پسرام رو تنها نمیزارم این خیلی مسلمه ، مسئله جدائی خیلی با مرگ پدر یا مادر فرق میکنه دوست عزیز ...

مسئله دوم برمیگرده به توان مالی و توانائی من برای نگهداری پسرا، تو این برهه از زمان من واقعاً نمیتونم این کارو بکنم، شاید بگین خوب ناصر هم که وضعش خوب نیست، درسته ولی هرچی باشه اون پدرشونه و صحیح و سلامته و حتی با انجام خیلی کارا میتونه زندگیشون رو بگذرونه، تمام سعی من هم اینه که روی پای خودش بایسته شاید از این مرحله به بعد که خانواده ش ببینن بیتائی در کار نیست زیر بال و پرش رو بگیرن ....

سرنوشت پسرام برای من خیلی خیلی مهمه و همونطور که گفتم ناصر آدمی نیست که صلاحیت نگهداری بچه هاش رو نداشته باشه، فقط ما دوتا به درد زندگی با هم نمیخوردیم و این وسط دو بچه بی گناه قربانی شدن، ولی مطمئنم که پدر خوبیه ...

مسئله سوم هم اینه که ناصر علیرغم اینکه نشون میداد حاضره پسرا رو به من بده، همیشه بهم گفته که اینکارو نمیکنه و پسر تا دو سالگی مال مادرشه ...

پس دیگه جای حرفی باقی نمیمونه، میمونه؟؟

دلم میخواد وقتی میام اینجا از چیزای خوب بنویسم ولی چه کنم که این روزا انقدر درگیر فکر رفتن پسرام که ذهنم به هیچ جا قد نمیده ....

پسرا کاملاً حس کردن که به زودی میرن و این خیلی توی روحیه شون خصوصاً کیارش تاثیر گذاشته تقریباً دو سه هفته قبل یک روز حسابی درگیر این قضیه بودیم ...

از بعد عید که پرستار دیگه قبولشون نکرد و ناصر براشون آژانس گرفته و رأس 12 ظهر با اون میرن خونه، کیارش خودش کلید داره، به محض اینکه میرسن اول به من زنگ میزنه که خیالم راحت شه، بعد غذاشون رو تو ماکروفر گرم میکنن و میخورن و بعد درس و بازی تا ما برگردیم خونه ، حالا بماند که گاهی با خرابکاری هایی تو خونه مواجه میشیم ولی وقتی فکر میکنم میبینم چاره ای هم جز این نیست چون دیگه هیچ مهدی قبولشون نمیکنه خصوصاً برای تابستون خیلی نگرانم که از صبح تا شب دوتا پسر بچه چه میخوان بکنن ....

ناصر بهشون گفته بوده که میخواد بره کرج خونه بگیره چون پول نداره و نمیتونه اینجا خونه بگیره، یه روز بعدازظهر وقتی رسیدم خونه دیدم کیارش خیلی پکره، موضوع رو برام تعریف کرد و منو قسم داد که نزارم پدرش همچین کاری بکنه و حتماً یه خونه نزدیک من یا حتی تو کوچه خودمون بگیرن که هر وقت دلش تنگ شد بتونه منو ببینه، در تمام مدتی که حرف میزد کیان کنارش ایستاده بود و بدون کلامی حرف نگام میکرد ...

کلی باهاش حرف زدم حتی براشون توضیح دادم که وقتی تنهان به هیچوجه در خونه رو برای کسی باز نکنن تلفن جواب ندن به اینجا که رسیدم دوتائی زدن زیر گریه که میترسن و از این حرفا، بعد دیدم کیارش ول کن نیست خلاصه تو این گیر و دار با نوشین تلفنی صحبت میکردم که کیارش همینطور اشکریزان از من میخواست خونه شون جای دوری نباشه و کاری کرد که اونطرف خط هستی به گریه افتاد، منم که اصلاً فکر نمیکردم اونور خط هستی هم داره به گریه ها و التماس های کیارش گوش میده کلی دلداریش دادم و باهاش حرف زدم که آروم شه ولی میدونم از اونجائیکه حساسه خیلی نگران پسر خاله هاشه ....

القصه یه چن روزی کار من شده بود اشک ریختن که چه باید بکنم حتی از مامان خواستم یه مبلغی رو از بابا بگیره تا بتونم برای اینا خونه بگیرم ولی خوب میدونم که این بار بابا این کارو قبول نمیکنه، از طرفی خانواده خودش هم که میدونن با من زندگی میکنه و حتی بهشون نگفته که قراره از پیش من برن تا حداقل اونا یه کاری بکنن، شماره خونه جدیدشون رو هم ندارم که حداقل مامان یا بابا بتونن باهاشون حرف بزنن ...

دلم نمیخواد ذهنیت بدی از حرکاتش تو ذهن پسرام بمونه یا حتی دوست و فامیل نظرشون نسبت بهش تغییر کنه چون هرچی باشه پدر بچه هامه و هنوز هم برای من قابل احترامه ولی یه وقتائی کارائی میکنه که دلم میشکنه ...

دفعه قبل بعد از تلفن بیجای نیمه شبی که باعث شد از خواب بپرم و اعتراض کنم، بهم گفت اجازه نمیده بچه ها رو ببینم منم رفتم سمت تلفن که شماره رو بردارم و فرداش اعتراض کنم که حق ندارن به خونه من زنگ بزنن، تو کشمکش گرفتن تلفن از من پاشو گذاشت رو پام ناخن پام شکست بعد هم تلفن رو از دستم کشید ناخن دستم شکست دو سه تا خراش هم دست و پام برداشت که دیگه برای اولین بار ساعت یک نیمه شب روانی شدم و شروع به جیغ و داد کردم که از خونه من برو بیرون، خدا میدونه چه حالی داشتم و احساس میکردم هر آن نزدیکه سرم منفجر شه بقدری حالم بد شده بود که اونم ترسیده بود و فهمیدم که تا صبح نخوابید و چن بار به اتاق من سرک کشید ببینه زنده م یا نه ...

فرداش که از سرکار برگشتم و دیدم چمدوناشون رو بسته انگار دنیا رو سرم خراب شد بهش گفتم دستت درد نکنه ببین چه کردی با زندگیمون، یه کادو داد دستم گفت بابت رفتارم عذرخواهی میکنم بازش کردم دیدم یه شیشه عطره باز زدم  زیر گریه که آخه این چه کاریه که میکنی واقعاً چرا ؟؟؟

خیلی چیزا رو نمیتونم اینجا توضیح بدم ولی همین هائی رو هم که مینویسم کلی سبک میشم، میدونم مثل همیشه عده ای موافقن و عده ای به دل سنگ بودن محکومم میکنن ولی هرچی فکر میکنم ذره ای از طلاقم پشیمون نیستم اگر هم قراره پسرا در آینده منو محکوم بکنن کاری از دستم برنمیاد ولی برای خودشون بهتره که تو محیط پر تنش زندگی نکنن ....

همش با خودم میگه خدایا چی میشه ناصر کمی وضعش تغییر کنه و حداقل از نظر مالی خیالم از بابتشون راحت باشه ...

از طرفی هم هستن دوستانی که بتونن براش کار جور کنن وقتی بهش میگم بهم معترض میشه که من کار دارم، پس چرا من نمیبینم که بتونه درست و حسابی خرجی کنه یا به پسرا برسه ....

این ماه امتحان پسراست و من هرچی سعی میکنم که محیط آروم باشه و همه چی ختم به خیر شه انگار نمیشه، سر امتحان ریاضی دوست کیان برگه ش رو پاره کرده و معلم هم دیگه بهش برگه نداده که امتحان بده، خدا آخر عاقبت بچه های منو بخیر کنه ...

کمابیش دوستان خوبم سعی میکنن با گذاشتن برنامه هایی مثل جمعه ها کوه سر من رو گرم کنن ولی خوب هرجا که باشم کاملاً مشخصه که بیتای سابق نیستم ...

جواب آزمایشاتم رو بردم پیش دکتر غدد، گفت چرا انقدر دیر اومدی کاملاً تیروئیدت پرکار شده سه ماه بهت متی مازول میدم بعد هم با یه دوز ید (قطره) کاملاً می سوزونمش، وزنت هم برمیگرده سرجاش، روزانه 40 میل ایندرال و 4 تا متی مازول میخورم، دو تا هم آمپول D3 داده برای جلوگیری از پوکی استخوان، دوستانی که مشکل پرکاری تیروئید دارن بدونن که این مسئله اگر درمان نشه روی گشاد شدن دریچه قلب و پوکی استخوان تاثیر زیادی داره، مثل من نباشین و بیشتر به خودتون برسین ...

خیلی نیاز به آرامش دارم، برام دعا کنین ...  

سلام بر شما سرور گرامی

دور از جان شما آنفولانزای بدی گرفته بودم بطوری که مجبور شدم توی خونه بمونم... به محض اینکه وبلاگ شما رو که بازکردم باور بفرمایین مریضیم یادم رفت. انتظار نداشتم نامه من رو چاپ کنید. زحمت کشیدید و نامه مرا به صلاحدیدتان منتشر کردید و من هم تونستم تا حدی پاسخم رو بگیرم...

از اینکه وقت ارزشمندتان را برای من گذاشتید بسیار سپاسگزارم. پیش خودم ابهاماتی داشتم و با خواندن نقطه نظرهای شما تا حدودی رفع شد.

با تمام وجود امیدوارم رنجیده خاطر نشده باشید و امیدوارم خدا بهترین ها را برای بندگانش بخواهد.

دوست عزیز اگر باز هم سوالی دارین من پاسخگو خواهم بود در هر صورت خوشحالم که تا حدی رفع ابهام شد براتون.

یکی مثل این آقا که سوالاتش رو انقدر محترمانه مطرح میکنه و یکی هم مثل اون کسی که اسمش رو میزاره یه دوست و من تو کامنتدونی جوابش رو دادم، واقعاً متاسفم ....